Poetry
Sunday, October 25, 2020: Artsakh on the radio
Autumn gold flanks Ohio’s toll road as I drive to Michigan while drones attack indigenous in Artsakh and radio’s indifference to the kill makes me curse like a gambler owed her jackpot: fresh news of soldier, villager, negotiation, salvation.
As I calculate the time needed to stop for groceries before heading home, I hear “Stepanakert” from a station in Cleveland and thick words follow in emergency cadence. An unfamiliar news template charges the airwaves with electromagnetic truths until station identification announces Artsakh’s jilted news is being brought to me by Armenian students on college radio.
Near Lorain, the signal fades out and a new one fades in: Now someone is singing, “Baby, I want you back.”
My Poems… “Artsakh Armenian Home” Will be in my 30th poetry books in 5 languages, winner of the Carneigue Poetry Prizw 2009Մեր 5000 որդիները…
Արցախյան պատերազմում ընկած
Ինչպես կարող եմ մոռանալ
Ձեր գեղեցիկ տեսքը
Ձեր ջերմ ժպիտները
Ձեր անկեղծ աչքերը…
Ինչպես կարող եմ մոռանալ
ձեզ բոլորիդ
Իմ 5000 որդիներ…
Դուք կոտրեցիք յուրաքանչյուր բջիջ
Իմ մարմնում
Իմ մտքում
Իմ սրտում
Իմ մեջ ոչ մի բջիջ չի մնացել
Էլի շնչելու համար…
Ես ուզում եմ կույր լինել
Ավելին չտեսնելու համար…
Դուք մահանում եք
Մինչդեռ մենք ողջ ենք մնում
ինչու…!!!
Դր. Սիլվա Փորթոյան
Նոյեմբերի 21, 2021
++++++++++++++++++++++++
«Ես այլևս չեմ կարող հանդուրժել նրանց ազնիվ, պայծառ, քաջ դեմքերը տեսնելը… Ես կմեռնեմ, և աչքերս կլցվեն նրանց դեմքերով՝ ինձ ինձ հետ ինչ-որ տեղ տանելով… ինչ-որ տեղ!!!»՝ դոկտոր Սիլվա Պորտոյան. September 10, 2025
============================================