Special for the Armenian Weekly
Zareh Vorpouni was a lone ranger. In a corpus that spanned genre and era, he embodied the new, the experimental, and the transgressive in Western Armenian fiction in a way that few writers can, or have cared to, rival. Writing most prolifically in the 1960’s and 1970’s when readers and interest in literature were in decline, Vorpouni’s cultural apotheosis in the eyes of the Armenian diaspora never happened in his lifetime, during which he was read and admired only by a small group of Armenian intellectuals mostly concentrated in France—his home from 1922 until his death in 1980.
Already a subscriber?Log in here
This story is FREE for you...
Create a free account to access this and four more articles, and get more sent to you with our e-newsletter.By submitting your email address you agree for Hairenik Association, Inc. to send you communication by email.
Jennifer. What a story. We have got so much to offer to the world with our unfortunate historical stories, and never ending ones, and try, only try to make this damn place a bit warmer than it is NOW. I am very touched. I was also born in a Refugee Camp in Lebanon.
Congratulations, Jennifer and Ishkhan! Abris!
Յոյժ գնահատելի ձեր տարած աշխատանքը։ Կը յուսամ որ ձեր թարգմանած գործը ներշնչումի աղբիւր կը հանդիսանայ մեր ժողովուրդի զաւակներուն համար, որպէսզի առաւել եւս պեղենք ու ի յայտ բերենք մեր երբեմնի արհամարհուած ազգային-գրական գոհարները։ Ուժ, կորով ու նորանոր յաջողութիւններ կը մաղթեմ ձեզի ձեր վսեմ առաքելութեան մէջ։
Կը յանձնարարեմ նաեւ, որ սոյն գործերուն թարգմանութիւնները նաեւ վերահրատարակուին իրենց բնագիր Արեւմտահայերէնով, այն յոյսով եւ համոզումով որ ուշ, ուշ բայց ոչ ուշացած ընթերցասէր Հայ անհատներ առիթը ուննան մայրենիով ծանօթանալու մեր պատմութենէն այսպիսի իւրայատուկ անձնաւորութիւններու հետ։
Տարօն Սրկ. Հալլաճեան
Թորոնթօ, Գանատա